Kırık bir gül dalı,boynu bükük ağlasam.
İpek siyah saçları,gözlerime dolasam.
Affedemem seni ben,belki geçer seneler.
Seven bir kalp yıldızına,esir oldu geceler.
Nihayetsiz bir azap ebediyen dalayım.
Aşkımın kefeniyle boşlukları sarayım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta