ÂFÂK
Porselenden kalpler ,
Kötü kelimelerin rüzgârıyla kırıldı,
Gözlerinden gökyüzü akan çocuklar
Unuttular çiçeklerle konuşmayı.
Adına methiyeler yağdıran gün
I
Hüznüm; süngülü yalnızlıklara itilmiş bir Dersim gecesi,
açlığım; bir deri bir kemik,
sabrım; altı aylık unutulmuşluğuyla bir Bahçesaray'lı
ve korkum; yollarına sinmiş bir çakal
ya gidenler evin yolunu bir daha bulamazsa Anerka!
Devamını Oku
Hüznüm; süngülü yalnızlıklara itilmiş bir Dersim gecesi,
açlığım; bir deri bir kemik,
sabrım; altı aylık unutulmuşluğuyla bir Bahçesaray'lı
ve korkum; yollarına sinmiş bir çakal
ya gidenler evin yolunu bir daha bulamazsa Anerka!




Harika ¦?
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta