Yüzüğümü bir ömür, parmağından çıkarma,
Gideceğim desemde, sözlerime inanma.
Bir yastığa her gece, baş koyalım tutkuyla,
Koynumda yat, mutsuzluk dolaşmasın odamda...
Beni biraz üzsen de, gönlümü al, af dile,
Ayrılmayı isteme, tut elimden git deme.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta