Sabah uyanan binlerce insan;
Af diye kalkar.
Analar yavrusunu af diye sallar
Bebekler; af diye uyur, af diye aglar.
Af ki; ümittir, yasama kadar,
Binlerce pisman göz, af diye bakar.
Yüzlerce yavuklu rüyaya afi katar,
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Hikmet bey, katkınız için çok teşekürler
Şiir güzel işlenmiş.
Farklı bir konu.Belki sosyal bir yara. İçeri atmak kadar içeri düşmemek de çok önemli. Ama 'suç' varsa 'ceza' da mutlaka olmalı. Cezayı başkaları çekecek, suç işleyeni biz affedeceğiz gibi bir anlayışı kabullenmek zor geliyor. Sadece gerçekten adaletin yanıldığı, gerçek anlmada kader kurbanı dedikleri kişile için belki düşünülebilir.
Diline, gönlüne sağlık.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta