Bu gece ay ışığı vuruyor sevgilim tenine,dudaklarına,
Belki binlerce kilometre uzakta,
Belki de hiç kimsenin bilmediği bir bankta yapayalnızsın,
Belki bir tren istasyonunda simitle çayını yudumluyorsun nereye gidecegini hiç bilmeden,
Blki de bir deniz kıyısında yakamozla bakışıyorsunuz...
Bense hafifmeşrep ruhlu bir oda da sevişiyorum ayla,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta