Adsız Bir Hikaye

Adsız Bir Hikâye
Bir kalp vardı,
sessiz büyümüş,
erken ciddileşmiş,
geç sevmiş.
Sevdiğini gördü
başkalarının bakmadığı yerden.
Bir nur sandı,
çünkü karanlığı tanıyordu.
Bekledi.
Beklemekten vazgeçmediği için değil,
kalbi başka bir yere gidemediği için.
Söz söylemedi bazen,
çünkü sevgi
her zaman cümle istemez.
Susarak sadık kalınır kimi aşklara.
Sonra dünya yoluna devam etti,
kalp olduğu yerde durdu.
Biri gitti,
biri içerde kaldı.
Kavuşma olmadı,
ama inkâr da olmadı.
Bu bir kayıp değildi,
bir eşya hiç olmadı ki kaybolsun.
Zaman geçti.
Kalp,
“Ben yanlış sevdim” demedi.
“Ben sevdim” dedi,
nokta koydu.
Şimdi bu hikâye
bir nikâhla bitmez,
bir vedayla da.
Bu,
bir insanın
sevdiğini taşıyarak
hayatta kalmayı öğrenmesidir.
Ve bazı hikâyeler vardır,
adı yoktur,
ama izi
ömür boyu sürer.