Adıyaman'a Kar Yağdı Şiiri - Baki Ortak

Yıllar sonra...
Adıyaman’a kar yağdı.

Yıllar sonra
bir sessizlik indi dağların omzuna,
taşın, toprağın
hatırladığı bütün acılar
beyaz bir örtüyle susturuldu.

Adıyaman’a kar yağdı
ama bu sıradan bir kar değildi.
Bu, geçmişin üstüne yağan
bir hatırlayıştı.

Sokaklar çocukluğumu tanıdı,
yalınayak koştuğum günleri
bir bir geri verdi bana.
Sobanın üstünde kaynayan çayın buharı,
annemin yüzünde yarım kalan bir gülüş
karla birlikte çöktü avlulara.

Yıllar sonra
duvarlar yine konuştu benimle.
“Gidenler geri gelmez” dedi,
“ama izleri kalır.”
Kar, izleri sakladı
unutmakla hatırlamak arasında
ince bir çizgi çizdi yüreğime.

Adıyaman üşüdü,
ben daha çok.
Çünkü bu kar
sadece toprağa değil
içime yağdı.

Dağlar eğildi,
mezralar sustu,
mezar taşları bile
bir anlığına hafifledi.
Beyazlık, acıyı örtmedi
ama acıyı anlatmanın
daha sessiz bir yolunu buldu.

Yıllar sonra
insan memleketine dönünce
kendini bulmaz,
kendini eksik bulur.
Her şey yerli yerindedir
bir tek sen
fazlalık gibi durursun hatıraların arasında.

Kar yağdı Adıyaman’a
ve zaman yavaşladı.
Bir çocuk, bir adam, bir yorgun kalp
aynı anda yürüdü sokaklarda.
Adımlarım
karın içinde kayboldu
ama içimdeki ses
daha gür çıktı.

Ben bu toprakta
acıyla yoğruldum,
suskunlukla büyüdüm.
Sözüm ağırdır
çünkü içinden dağlar geçer.
Kalemim titrer
çünkü yükü hakikattir.

Yıllar sonra
kar bana şunu fısıldadı:
“Her beyazlık masum değildir

ama her sessizlik de suç değildir.”
Ve ben anladım,
insan bazen sadece
kul kalmak ister.
Ne övgüde boğulmak
ne lanette kaybolmak…

Bu yüzden
sözün sonuna gelince
adımı değil
halimi bırakırım.

Karın altında bir dua gibi
sessiz,
derin
ve boynu bükük...

Bir kul var adı: Kul Ortak.

KUL ORTAK