Bir küçücük gül idi, saksımın kenarında
Her gün benimle oldu, penceremin yanında
Büyüyüp ele geldi, ona isim uydurdum
Sanki bir aşık oldu, adını sevgi koydum
Ne zaman güzel sözle uyandırsam ben onu
Yaprağı da okşansa, hoşnut olurdu ruhu
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta