Ben seni adını anmadan çağırdım içime.
Rüzgarın dokunduğu ilk yaprak gibiydi kalbim;
umutla gerilmiş, ürkek ama diri…
bir nefeslik bahar kadar taze.
Yağmura değmemiş toprak gibiydi içim,
suskun... kurak...
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta