Adını bağırmadğım bir isyan

Ben bağırmadım kimseye,
çünkü sesim kırılmıştı içimde.
Kelimeler boğazımda diz çökmüş,
suskunluğun elini öpmüştü.
İsyan dedikleri şey
herkesin sandığı gibi haykırmak değilmiş;
bazen en büyük başkaldırı
yaşamaya devam etmektir
parça parça.
Gülmedim diye ayıplandım,
oysa gülmek için
önce içimde bir yerin sağ kalması gerekiyordu.
Ben her sabah
biraz daha eksildim aynanın karşısında.
Yüzüm duruyordu,
ama ben yoktum.
Bir şehri sevdim,
insanları ağırdı.
Bir kalbi sevdim,
içinde kendime yer bulamadım.
Bir hayat yaşadım,
hiç bana ait olmadı.
İsyanım;
bir kapıyı çalıp açılmamasına değil,
hiç çalınmamasına…
Bir “kal” demeyişe,
bir “anlıyorum” eksikliğine,
herkesin konuşup
kimsenin dinlemediği o büyük gürültüye.
Ben çok sustum.
O kadar sustum ki
içimdeki çocuk büyüyemedi,
büyüyemediği için de
hiç iyileşemedi.
Herkes güçlü sandı beni,
çünkü yıkılırken
kimseye çarpmadım.
Bir kere bile sorulmadı:
“Gerçekten nasılsın?”
Sorulsa belki yalan söylemezdim,
belki bu kadar yalnız kalmazdım.
Ama insanlar cevapları sever,
acıları değil.
İsyanım göğe değil,
yere düşen umutlarıma.
Tutamadığım sözlere,
yarım kalan cümlelere,
“sonra”ya bırakılan sevgilere.
Ben sevilmedim,
alışıldım.
Ben değer görmedim,
katlanıldım.
En çok da buna kırıldım;
vazgeçilmez sanılıp
ilk fırsatta unutulmaya.
Bir gün her şeyi bırakacak kadar yoruldum,
ama bir şeyi bırakmadım:
İçimde hâlâ direnen o küçük kıvılcımı.
Çünkü isyan bazen
küllerini bile sahiplenmektir.
Artık bağırmıyorum,
çünkü anladım:
Gerçek isyan
sessizce değişmek,
geri dönmemek,
aynı acıya
iki kez diz çökmemektir.
Ben hâlâ buradayım,
kırık, eksik, yorgun…
Ama teslim değilim.
Ve bu,
kimsenin duymadığı
en büyük çığlığım.