Adını Anmadım Gecelere Şiiri - Hamit Atay

Adını anmadım gecelere

Adını anmadım gecelere,
Gece alışmasın diye sana.
Karanlık, bir öğrenirse ismini
Her saat seni çağırırdı bana.

Sustum…
Çünkü susmak bazen
Bir insanı korumanın tek yoludur.
Dilime düşmesin diye adın,
Kalbimde yankılandın durdun.

Yıldızlara bile tembih ettim,
Parlarken seni hatırlatmasınlar diye.
Ama ne fayda…
Gökyüzü bile seni biliyordu,
Ben inkâr etsem de.

Geceler uzun,
Yalnızlık sabırlıydı.
Her gece biraz daha öğrendim
Sensizliğin sesini dinlemeyi.
Uykuyla barışamadım,
Sabahla da pek.

Bir şehir sustu içimde,
Işıkları tek tek söndü.
Adını söylemedim kimseye,
Ama her sokak seni bildi.

Şimdi sorarlarsa
“Neden hâlâ bakıyorsun gecelere?” diye,
Derim ki:
Adını anmadım belki,
Ama geceler beni senden sordu.
Hamit Atay