Adını Anmadan Özlüyorum

Gecenin en sessiz yerinde
Adını anmadan seni çağırıyorum,
Çünkü biliyorum,
Bazı özlemler söze gelince küçülür.
Yüreğimde hâlâ senin adımların var,
Gittiğin günden beri
Hiçbir ses tam oturmadı yerine.
Gülüşün yarım kaldı bende,
Bir cümle gibi…
Devamı olmayan.
Sensizliğe alışmak dediler,
Alışmak değil bu,
Sadece susmayı öğrendim.
İçimde hâlâ sana ayrılmış
Boş bir sandalye duruyor,
Kimseye vermediğim.
Bazen çok güçlüyüm sanıyorum,
Sonra bir şarkı çalıyor,
Bir hayal, bir koku…
Ve anlıyorum:
Ben seni bırakmadım,
zaman aldı götürdü.
Eğer bir gün kalbin sıkışırsa
Nedensiz,
Bil ki o an
Ben yine seni özlüyorumdur.
Sessizce,
Kimse bilmeden,
En çok da kendimden gizleyerek…