Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ne yazık; soluğumu kesen bu şiirinizi de kaçırmışım...
Nicedir bilincimi bu denli etkileyen, "iliklerime" işleyen ve paradokslarla "yüzleştiren" nitelikte cesur ve elit bir şiir okumamıştım. Yarama tuz döken imgelerdi; yoğundu, tanıdıktı hissettirdikleri... Halbuki kimimizin damarlarında gezinen kan kadar bilindikti "adsız"lığımız; artık "alıştığımız" bir realitedir anlatılmak istenen...
Söylenecek çok şey var aslında; fakat ben en iyisimi susayım ve alkışla yetineyim...
Gerçekten harikaydı! Ben, şiirin meramını anladım ve hissettim, demek istiyorum... Ve iyi ki, geç de olsa, şiirinizle tanıştım, sayın Örnek.
Yürekten teşekkür ediyorum kalemizin gücüne ve size,
Saygılar, sevgiler ve çokça tebriklerimle...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta