Adın düşer akşamın en koyu sessizliğine,
Bir nazlı ay ışığı gibi titrer tenimde.
Gözlerin, sulara yazılmış eski bir ezgi,
Kıyısında kaybolduğum, bilmediğim bir hikaye.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta