Beni sorma
ışığı hâlâ açık odalara.
Orada ben yokum.
Gecenin kendini inkâr ettiği saatlere,
kapıların içeriden kilitlendiği evlere,
sesini yutmuş duvarlara…
Sor beni.
Kalabalıklar tanır beni;
herkesin birbirine değip
kimseye dokunmadığı yerde.
Eksilmekten yorulmuş yüzlerde,
gitmeyip kalanların gözünde..
Ben,
kendine ulaşamayan bir yolum.
Her adımda
bir yanımı daha geride bırakan;
dönüp bakınca büyüyen,
bakmayınca kanayan.
Göğsümde
hiç söylenmemiş cümleler değil;
bilerek susturulmuş gerçekler var.
Dilim suskun değil,
geç kalmış.
Bir ben bilirim
içimde yıkılan o ağır şeyi,
bir de gecenin ortasında
nefesi sertleşen bedenim.
Zaman geçmez;
zaman yalnızca üstümden çekilir.
Beni aynalara bırak.
Onlar zaten yalan söyler.
Arkasını dönmüş yüzler;
sevdiğini içine gömüp
oradan sağ çıkamayanlar bilir beni.
Gece çöker.
Herkes susar.
Ben,
sessizliği parçalayan,
karanlıkta yürüyen,
tek kalan bir çığlığım artık.
Kayıt Tarihi : 7.2.2026 00:02:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiiri yazarken hissettiğim şey, bir türlü söylenemeyenleri taşıyan bir kalbin sessizliğiydi. Göğsümde biriktirdiğim cümleler vardı; kelimelere dönüşemediler, dilime gelmekte geç kaldılar. İçimde çoğalan sessizlik, her adımda biraz daha ağırlaştı. Bazen insan, kendini anlatmak için sözlere değil, sessizliğe ihtiyaç duyar. İşte bu şiir, benim dilimde geç kalmış suskunluğumun, göğsümde sakladığım söylenmemiş cümlelerin kaydı. Kimseye göstermediğim, kendimle baş başa kaldığım o anların dışa vurumu. Okuyanın hissedeceği şey de bu: Söylenemeyen her şey, bir şekilde seni taşır. Ve bazen en çok da o taşınanlar, en sessiz ve en gerçek parçan olur.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!