On mart dokuzyüzelliüçte doğdum,
Aç kalmadım bir şekilde doydum,
Bir zamanlar efendiydim, beydim,
Yanmıyor artık çıram, sönmüş közüm.
Köyde geçirdim çocukluk çağımı,
Yoldum herkesin bostanla bağını,
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Hayat hep inişli çıkışlı değil mi? İsimden ironi konuyu güzel işlemiş. Efendi bey köle sahibi insan demek. Ben senin köle sahibi olduğunu hiç hatırlamıyorum! Hiç şüphem yok ki efendi ve beyden de bir ironi yapılmış.
Duygulanarak okudum.
Mutlulukla...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta