Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Anlamlı bir şiir okudum usta emeğinize sağlık tebrik ederim saygılar
Şiiriniz sayfanızda güzel bir değer bulmuş.
Gönül sesinizi beğenerek selâmladım.
Her şey gönlünüzce olsun Sn Metin Solak bey
En derin saygılarımla...başarılar dilerim,
Şen ve Esen kalınız her daim
Güzel şiirdi. Tebrikler
İbretle okudum...
Bu bir, tersine evrim!
İnsanlığın hem kendini, hem evreni, hem de biriktirdiği değerleri inkarı!
Acaba niye?
Adaletin canına okuyanlar, kendi "adil kullanım modelini" önümüze koyuyorlar da, bize kötü örnek mi oluyorlar!
Akla zarar!
Daha ne desem?
Tebrikler "mizahı çatlatan" şiire ve size Metin Bey...
Tebrikler duyarlı yüreğe, duyarlı şiire.
Ve kalem ki alkışlanası...
Yüreğinize sağlık
Günümüzde değerlerin hırpalanmış hallerini görünce başka bir şey gelmiyor tabi olarak şairde olsa insan içini kendince döküyor yüreğindekileri paylaşmak istiyor şiirinizde olduğu gibi saygılarımla sevgili dost saygılarımla
Giriş kısmını çok beğendim. Üst dekor çok şık altında loş bir ışık ADALET... Aynen öyle üstadım. şiiriniz ustaca yazılmış, kelimelerle ustaca oynanmış ve mesaj evelemeden gevelemeden direk ve çok net verilmiş. Güçlü kaleminizi ve güçlü anlatım tekniğinizi yürekten tebrik ederim.
Üretenlerin azınlık olmalarına rağmen en çok üretimi gerçekleştirmesi, tüketenlerin çoğunluk olmasına rağmen tüketen ve tükenen olmasının bir sonucudur...
Ürettiğinde çok üreyen toplumların ve üreyen insana üretmeyi öğretmeyen toplumların kaderinde yoktur adil kullanım kotası...
Nedense doğal kaynaklardan sürekli birileri kazanıyor ve herkesin eşit hakka sahip olduğu doğal kaynağı fahiş fiyata diğerlerine satıyorlar...
Birileri ele geçirmiş dünyanın kaynaklarını diğer insanlar üzerinden sömürüyor...
Oysa güç 7 milyar insanın elinde olmasına rağmen insanlık popülerlikle, tüketimle, teknoloji , din vb olgularla uyuşturulmuş durumda bu azgın sömürgenlere hizmet etsin diye...
Baksanıza ortadoğuya kazan kurulmuş kan kaynatılıyor....İnsan ezmesi seven vahşiler ürettiği silahın yarısını bu bölgeye satıyor...Bölge insanı o kadar akılsız ve işbirlikçi ki bu oyuna gelerek kardeş kardeşi öldürüyor...
Onlar kan akıtırken petrol birilerinin cebine akıyor...
Pipet takmışlar damarlarına ve kaynaklarına...
Kutlarım değerli kardeşim çok anlamlı bir şiirdi.
Sevgili Kardeşim Metin Solak,
Kaleminiz ''Güleriz ağlanacak halimize!'' durumunu ne kadar da güzel özetlemiş. Duygulu, vurgulu, eğitici ve yönlendirici kaleminiz okunması, üzerinde uzun uzadıya düşünülmesi ve ders alınması gereken muhteşem bir şiire imza atmış. Şiir bir değil, birkaç yönden muhteşem.
Serbest şiir olarak incelendiğinde: Duygu ve düşüncenin mısralara kusursuzca aktarıldığı, kalemin keskin ifade ve üstün betimleme gücünü gözler önüne seren, serbest bir şiirin nasıl yazılması lazım geldiğine muhteşem bir örnek.
Sanat ve edebi yönden incelendiğinde, her türlü abartı ve muğlak ifadeden arınmış, vermek istediği mesajı yorumsuz ve net olarak gözler önüne seren bir eser.
Ana fikri olarak düşünüldüğünde, kalemin irdelerken incitmeyen, aydınlatırken hor görmeyen, yönlendirirken tarafsızlığını koruyan, konulara dikkat çekerken vurgusunu nokta atışla sektirmeyen, okuyucusunun ana fikre odaklanmasını sağlayan kudretli bir kalem.
Beğenerek ve saygı duyarak okudum. Her üyemizin okumasını istediğim seçkin bir eser.
Kaleminizi tebrik ediyor, başarısının devamını diliyorum.
Okunması, okutturulması, analiz edilmesi ve ilham alınması gereken bu seçkin eserinizi beğenim ile antolojime ekliyorum.
Her şey sizin ve sevdiklerinizin gönlüne göre olsun.
Sevgi ve saygılarımla.
Dr. İrfan Yılmaz. Bodrum.
Bu şiir ile ilgili 10 tane yorum bulunmakta