Bu dünya gibi, meğer dünyada yaşanan her şey yalanmış.
Söylenirdi de aslı yok diye inanmaz, güler geçer giderdim.
Nerden bilecektim ki, bir gün, bir güzel beni sevip, aşık olacaktı.
Beni zamansız avlayıp vuracaktı, kolumu kanadımı kıracaktı.
Keşke vurup kalbimden beni sol yanına düşürseydi.
Şimdi çekilmez hasretiyle içine düştüğüm kor ateşte yanmazdım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta