Adı Sende Saklı Bir Ayaz Şiiri - Veysel ...

Kuru bir ayaz vardı dışarıda, hani insanın yüzünü bıçak gibi kesen...
Tek bir damla düşmüyordu yere, ama gökyüzü kurşun gibi ağırdı.
Ben yine o eski parkın paslı bankında,
Elimde yanmaya yeminli bir sigara, aklımda darmadağın sen!
Ne yağmur vardı bizi ıslatan, ne de rüzgar bizi savuran;
Sadece bir yokluk vardı, insanın ciğerine oturan!
Hani demiştin ya "ayrılık da sevdaya dahil" diye,
Hadi gel de anlat bunu şu kimsesiz sokaklara...
Seni özlemek; bir uçurumun kenarında sessizce beklemekmiş.
Bağırsan duyulmaz, sussan gönül razı gelmez.
Bir kentin bütün ışıkları sönmüş de,
Bir tek benim içimdeki o yangın sönmemiş gibi...
Kimse bilmez bu sancıyı, kimse anlamaz bu sessiz çığlığı.
Biz seninle aynı güneşin altında, farklı buzullarda donduk.
Ne bir mektup geldi senden, ne de bir selam;
Zaman durdu o takvim yaprağında, mevsim hep aynı kışta kaldı.
Seni çok özledim, hem de öyle böyle değil!
Hani bir sürgün sılaya nasıl hasretse,
Bir toprak suya nasıl muhtaçsa, işte öyle...
Ama başım dik, ama yüreğimde o eski yara kanıyor hala.
Şimdi hangi sokağa sapsam, hangi köşe başını dönsem
Gölgeni arar gözlerim, sesini bekler kulaklarım.
Ama yoksun... Sadece bu kuru ayaz, sadece bu boş şehir...
Olsun be! Biz sevdayı bir ömürlük, hasreti bir asırlık sevdik.
Telifim de bende kalsın, acım da, bu koca özlemim de!
Gidiyorum işte; cebimde biriktirdiğim anılarla,
Sessiz, sedasız ve alabildiğine senli...