Bir Ankara akşamıydı, sisli ve loştu hava
Ruhumda bir bekleyiş, kalbimde derin bir yara
Karanlığın içinde, sesin düştü kulağıma
Sanki bir yıldız kaydı, çarptı tam ortasına.
Bir umuttu sadece, nefes almanın ilk sebebi
Sonra bir fısıltıyla duydum, o büyülü kelimeyi:
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta