Adı Konulmamış Bir Firar

Dağ köylerinin çiçekleri arasında yitiyorum,
Eğilip toprağın o en mahzun,
O en kimsesiz yanını kokluyorum,
Kim bilir,
Bir uçurum çiçeğinin intiharında rastlarım adına...
Belki de seni bulurum diye,
Bu koca şehrin her çıkmaz sokağında
Kendimi faili meçhul ilan ediyorum.

Bazı geceler, sesimi kimseler duymasın diye,
Durup gökyüzüne bakıyorum,
Gözlerim o zifiri boşlukta,
O dilsiz karanlıkta izini sürüyor.
Bir yıldız kaysın, gökyüzü aydınlansın
Bir ışık sızsın istiyorum gecenin sağır göğsünden,
Sırf bir anlık, sadece bir anlık bana gülümsersin diye.

Biliyorum, her karanlığın bağrında bir sancı gizlidir,
Ve her sancının ardından elbet bir ışık doğar.
Benim kimsesizliğimde, benim en kuytu zifirimde,
Yönümü bulduğum kutup yıldızımda sen oldun.
Üşüyen ellerimin ısındığı o tek ocak,
Ufkumu yırtan o muazzam güneşim de sen oldun...

Şimdi hangi yana dönsem sen,
Hangi rüzgârı solusam hasretin,
Ben bu ömrü, senin aydınlığına feda ettim.
Zemheride kalmış bir ömrün tam ortasındayım,
Avuçlarımda kurşun gibi ağır bir hasret,
Ciğerimde dumanlı bir sızı,
Hangi kapıyı çalsam, ardında yokluğun nöbet bekliyor,
Hangi sokağa girsem, adımlarımda isyan yankılanıyor.

Başım düşse bu yolda, zincire vursalar da hayallerimi,
Seni sormaktan, asla vazgeçmiyorum.
Çünkü sen, her yağmur sonrası topraktan tüten o buğu,
Sen, ekmeğime katık ettiğim o hüzünlü umudumsun.
Dağların doruğuna sinen o ulaşılmaz beyazlık,
Ve her kavgada sırtımı yasladığım o devrimci yüreğimsin.

Ben seni sadece bir çiçekte, bir yıldızda değil,
Haksızlığa karşı sıkılan o yumrukta arıyorum.
Karanlık ne kadar koyu olursa olsun,
Geceler ne kadar sağır kalırsa kalsın,
Biliyorum, bu hasret de boyun eğecek bu sevdaya,
Göğsümde sönmeyen ateşim de dinecek.
Savur şimdi küllerimi rüzgârın estiği her yana,
Her zerremde yine senin adın,
Yine senin o yangının olsun.
Benim hem dinmeyen kavgam, hem sustuğum vasiyetim,
En son nefeste dudaklarıma sığmayan hürriyetim oldun.