Gözlerinde bir şehir uyanıyor İkra,
Bir güneş doğuyor sanki, perdeleri yırtarak,
Hangi kalem yazabilir o bakıştaki derinliği?
Hangi deniz sığabilir o duru, o billur sükunete?
Sana bakmak; bir ömrün en güzel cümlesine başlamak gibi,
Sana bakmak; bir susuzluğun, pınarı avuçlarında bulması sanki.
İnsan, bir kez daldı mı o gözlerin kuytusuna,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta