Hasret derlerdi bana, hiç aldırmazdım,
Alt tarafı iki heceli kelime.
Bilmezmiş meğer insan, başına gelmeden önce.
Sisli puslu bulutların etrafını sarmakmış hasret,
En vahşi şimşekler çakmakmış gönlünde.
Tebessümün sana düşman olmasıymış.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta