Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Özlem duygusu özeliydi insanın
Iraklığı da yitirdik
Ölüm kaldı zahir
tek başına sonsuz uzaklık
Harikaydı Necip bey,yüreğinize sağlık.
Boşverin ne derlerse desinler.
Biz bizi anlarız,eski topraklar:)
Tam puanımla kutluyorum efendim.
+antolojim.
Esenlikler dileği ile...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta