Bir zamanlar güneş doğar,aydınlık olurdu,
sesler vardı,kuş sesleri,çocuk sesleri,
şimdi korkunç karanlık,ebedi suskunluk,
adı galiba gece idi,bir haller oluyor insana geceleri,
anlatmaya çalışıyor derdini,kimi ağlayarak,
kimi de kafasını ağrıtan yumuşak yastığı ile düşüncelere dalarak,
gece sessizliğini sürdürüyor,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




????
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta