ADI ÇİVİT
Rüzgar şehrin ışıklarına türkü söylüyor bu gece
Arnavut kaldırımlar yol boyunca uzanmış
Biraz geçkin bir adamın saçlarına benziyor, kırağı çalıyordu
Dışarıda bir adamın ayak sesleri
Susuşuyla herkese benzer
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta