Adı büyümekse,
Korkmuyorum artık gökgürültüsünden...
Ağlamıyorum gidenlerin ardından günlerce...
Acıtmıyor canımı kimsesiz çocuk gözleri...
Ve artık kendi kimseizliğimi görmüyorum onlarda...
Adı büyümekse,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Haklısın,Evet, bu büyümek,bencede hep çocuk kal,bırak kendini,ruhundaki çocuğun kollarına, başka türlü yaşamanın güzelliği ne ki?
bu güzel şiir için daha yüksek puan yoktu
bu güzel şiir için daha yüksek puan yoktu
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta