Geçmişten günümüze, hayali vardı hep içimizde.
Ne adam gibi yaşayabildik, ne terkedebildik aslında.
Adı aşktı sevgilim, kimine göre sevdaydı delice.
Öpünce dudaklarından...
En güzel cevabı kalbimiz verirdi belki de
Zaman donunca.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta