Yitirmeler hep acı verir insana
Bir iple bağlanır duygu çuvalının ağzı
Bilinmez bir yerlerde asılır düşünceler
Bir boşluk oluşur derinlerde adı yitik olur
Açmış gonca gülün sonbaharıdır mevsim
Yıllarca beslediğin sevginin
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta