Ve gün gelir biter ümitler,
Ümidiyle yaşardı insanoglu, önceleri umuduyla.
Zaman onun önce umudunu aldı elinden sonra ümidini.
Artık kırılmıştı kolu kanadı. Çatlamıştı birkere dudağı.
Ne su kapatırdı o çatlağı ne yama,
Yaralanmıştı bir kere insanoğlu
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta