Adamın Yalnızlığı Şiiri - Umut Bektaş

Adam, kendini bile yalnız bırakmıştı.
Oysa kendinden başka arkadaşı da yoktu;
belki de asıl arzusu, o son sığınaktan da soyutlanmaktı.
Özgürlüğü duyumsadığı, güneşin gülüşüne sızdığı o eski anları anımsadı.
Dudaklarında, geçmişin tortusu gibi acı bir tebessüm peydah oldu.
Hep güçlü kalmaya çabalamıştı ama artık o mukavemetin yükü omuzlarını çökertiyordu.
Sırtını soğuk bir duvara yaslayıp,
temiz havayı son nefesiymişçesine ciğerlerine doldurmak istiyordu.
Rüzgarın uğultusu kulaklarında, güneşin sıcaklığı teninde...
Sadece kendi olabileceği, o dar ama huzurlu ana muhtaçtı.

Yorulmak bile artık lükstü onun için.
Bir mucize bekliyordu; onu alıp tam da o 'an'ın kalbine bırakacak sessiz bir el.

Not: Bir meleğin kanatları altında yalnızlığı düşlüyorsan, önce kendi gölgene katlanmayı öğrenmelisin.

120220261022
"U.B"