✒ADAM SANDIKLARIM✒
Hayat yolunda yürürken heybemde çok insan taşıdım ben.
Zamanla çoğunun yavaş yavaş döküldüğünü gördüm.
Dökülenler heybemin eskimişliğinden değil,
Karakterlerinin hiç bir yere sığmamasındandır.
Aslında güzel de oldu...
Adam sandıklarımızla yürüdüğüm yolların gereksiz ve boş olduğunu erken anlamış oldum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta