Hayatı hep dikiz aynasından seyrettim
Biraz kirli,biraz gurub vaktine doğru,
Söylediklerimin ahı,
Söyleyemediklerimin pişmanlıkları var üzerinde,
İçimde çığlık çığlığa bir ses
Beynimin duvarlarına çarpıp duran:
"Adam olamam ben!"
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta