kaçıncı sınıfta öğrenmiştim bir insanın gözlerinde ki acıyı okumayı?
ve kaç tane diplomam vardı beni aldattığına dair?
yokluğun ölüm sevgili..varlığında hiçbir zaman ödül olmadı zaten..
ve bıraktığın acılar her gün yediğim yemek oldu üç öğün..
parmak uçlarından tanırdım seni..
ama tek bir delil yok gidişine dair..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




sahi sol yanındaki boşluk ne işe yarıyor?
yoksa bir yüreğin bile yok muydu senin?
yazık!
adımdan iyi bilirken seni,
bu acıyla adımı unutturacak kadar çok sevdim ben seni..
çok sevdiğim şairlerden bir tanesi bu kadın..şiirlerinde benim yaşadıklarımı anlatırken sanki benim yaşadıklarımı paylaşmış benim yaşadıklarıma şahit olmuş gibi...kalemine sağlık diyorum..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta