Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Anlamlı ve derin bir şiir. Eyvallah
İnsanı insan yapan, ne kemiktir ne ettir,
“Eşrefi mahlûk” eden; akıl, ilim edeptir.
“Bilinmezi bilmeye” ancak insan sebeptir,
Bu sırra arif olan, binlerde bir yetişir.
Gönlünüzden ilham, dilinizden tatlı kelam eksilmesin. Kalemiz daim hakkı haykırsın, bizden size selam olsun.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta