Küçük bir kayığa atlayıp gidiyorum buralardan
Üşürüm diye düşünüp battaniye aldım yanıma
Birkaç parça da yiyecek koyduk ufak çantama
Rıhtımdan ayrılırken doluyor bulutlu gözlerim
Ardımda bıraktıklarımı gün olur belki özlerim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta