Uzun ağaçlar vardı tenha yollarda
Gövdeleri sarı, dalları yeşil
Dev gibi uzanırlardı ormanın koynunda
Serinlik arayanların uğrak yeriydiler
Değil, sıcağın bunalttığı yürekler değil
Sevdaların kavurduğu yüreklerdi ziyaretçileri
Onlar sadece ağaçtı
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta