Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Laf aramızda, hızla çoğalıyorlar
Korkarım
İnsanlık son nefesini verecek bu gidişle.
CANNNN,yaşadığımız dünyada böyle kişiler maalesef var ve sen ne güzel yorumlamışsın bu tipleri,yüreğine sağlık şairim.Hayat dediğimiz yaşamın hep güzelliklerle geçsin.
Büyük adam oldum sanır ikindi vakti görünce gölgesini.
Sanki hıyargillerden gibidir
Bir kâse yoğurt görse
Hemen gelip başına dikilir
İnsan ağır olmalı birazcık
Ulan yerin dibine batsın
Senin içine doğrandığın cacık.
....
usta hıyarın suçu ne
tuzu alıp koşanın suçu yok mu..))
ben hıyarın hasıyım demişse turşuluk
inanmak mı lazım
...
prim vermemek lazım bence bu tiplere
kutlarım
saygılar
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta