Aklımı boşaltmak için geldim yine buraya.
Düşünceler hücum ediyor, yapışıyor gırtlağa.
Çığlık atıyorum, gidip geliyor iki kulak arasında.
Düşünmeden durmam, görünüyor muyum pekâlâ?
İçimde kopan fırtınalar, gemilerimi ederken alabora,
Sessiz haykırışlarım kıyıya vuruyor tek tek, merhaba.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta