Kendimi bilmediğim bir sona hazırlıyorum..
Tüm uğraşlar,çabalar bunun için..
Korkuyorum neyden korktuğumu bilmeden,ürküyorum.
Hasret çekiyorum neye hasretim bilmeden, özlüyorum.
Ve yaşıyorum ne için yaşadğımı bilmeden!
Öylesine bir hayat işte benim ki.
Tek başına tüm umutlardan uzak.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta