Kalıplaşmış yalnızlıgımı bırakırken tozlu raflarda,
pencerelerim açılı verdi seninle daha bir sonsuzluğa
Ve güneş seninle daha bir sıcakken umutlu günlerde
Sonbahar çiçekleri dökerken yapraklarını hüzünlere
seninle elveda dedim bütün kederlere.
Kapıldım bir kere gözlerinin tılsımına
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta