Kalıplaşmış yalnızlıgımı bırakırken tozlu raflarda,
pencerelerim açılı verdi seninle daha bir sonsuzluğa
Ve güneş seninle daha bir sıcakken umutlu günlerde
Sonbahar çiçekleri dökerken yapraklarını hüzünlere
seninle elveda dedim bütün kederlere.
Kapıldım bir kere gözlerinin tılsımına
Aşkı nasıl da çiçekce yaşamıştık biz kadınım
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan
Devamını Oku
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta