Kalıplaşmış yalnızlıgımı bırakırken tozlu raflarda,
pencerelerim açılı verdi seninle daha bir sonsuzluğa
Ve güneş seninle daha bir sıcakken umutlu günlerde
Sonbahar çiçekleri dökerken yapraklarını hüzünlere
seninle elveda dedim bütün kederlere.
Kapıldım bir kere gözlerinin tılsımına
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta