Acının Şiiri Şiiri - Kenan Güç Şiirleri

Ben ölüyorum baba, çarmıha gerilmiş bir dünyanın batan güneşi gibiyim, anlıyor musun?
Gökyüzü alnıma dikenli bir taç gibi çökmüş,
zaman bana acının sessizliğiyle bakıyor,
kalbim kızgın çöllere sürülmüş bir mahkûm,
her nefesimde bir çağ çarmıha geriliyor,
ve ben insanlığın günahlarını sırtımda taşıyan
yalnız bir çocuğum bu karanlık çağda.
Gölgem uzadıkça kısalıyor ömrüm,
yüzümde küllenmiş çağların yasını taşıyorum,
ellerimden düşen her dua, toprağa saplanan bir çivi gibi,
gökyüzü susuyor, ben konuşuyorum acının diliyle,
ve kimse anlamıyor bu çığlığın hangi mezardan yükseldiğini.

Baba, ben baş kaldırıyorum,
Nemrut’un ateşine atılan bir İbrahim gibi,
ama bu çağda ateş gül bahçesine dönüşmüyor,
yakıyor, kavuruyor, kül ediyor,
ve külüm rüzgârla savrulurken
hiç kimse “insan” diye haykırmıyor.

İsa’nın yaraları gibi açıldı yaralarım,
ellerimden, ayaklarımdan değil,
umudumdan ve inancımdan kanıyor,
bir çivi gibi saplandı ihanet dost bildiklerime,
ve her dostluk,
beni biraz daha yere çiviledi.

Gözyaşlarım Kevser değil baba,
tuzlu ve ağır bir dünya ırmağı,
içen susuzluğunu gidermez,
daha çok yanar içi,
çünkü bu su
insanlığın kuruyan vicdanından akıyor.

Ben ölüyorum baba, kalabalıklar içinde yapayalnız,
insanların alkışladığı sahte cennetlerin altında boğuluyorum,
yalanın ekmeğiyle beslenen bir dünyada
doğrularım açlıktan ölüyor,
annemin ninnisi bile artık beni uyutmuyor,
çünkü rüyalarımda dünya bana sırtını dönüyor.

Dünya, bana bir mezar kazdı gülümseyerek,
üstüne çiçekler ekti ve buna medeniyet dedi,
oysa ben toprağın altında değil,
üstünde gömülmüş hissediyorum kendimi,
nefes alıyorum ama yaşamıyorum,
yaşıyorum ama insanlığımı kaybediyorum.