Hasretler arşa çıktı artık,şehrin hüzün şarkıları eşliğinde
Ölümler ki ayrılıklar getirdi,toprağa teslim bedenlerin elinde
Şimdi ağıtlar,dualar varoluyor,o güzelim aşk sözlerinin yerinde
Kader mi denir ecel mi bilinmez,adı konmaz bunun hayat dilinde
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta