Acının Küf Kokusu Şiiri - Şeyhmus Çelik

Geçmiş zamanlardaydık
Acı yiyip,
Acı doğururduk çoğu zaman
Ya da belki de her zaman
Alıştık sırtımızdaki yüklerin ağırlığına
Yılların geçişinde ağaran saçlarımız gibi
Çoğaldı sırtımızdaki yüklerin ağırlığı da
İşte böyle yıllar yılı okşadık acıyla yontulan yüreğimizi
İşte böyle öptük dudaklarını
Böyle kokladık acının küf kokusunu
Küf koktuk,
Dudaklarımızdan akan acının kanıyla
Hep dönülmeyen yollardı dönülenler
Ve en radikal söylemlerdi insanı tanıtan cümleler
Bazen bir şiir,
Bazen sessiz bir çığlık,
Bazen de kendinden kaçıştı
Bir yoldu insan
Doğrusunu zamanında kavrayamadığı ve yürüyemediği bir yol
Yüreğin kaybedişi tam da bundandı
Kirpiklerin ağır yük taşıdığı vakitlerdeyiz
Kime sığınabiliriz artık?
Ben kime,
Sen kime,
Biz kime?
...
...