Dünya neden böyle oldu. iyilik, sevgi, merhamet
avuçlarımızda çürüyen birer kelebek kanadı gibi dağıldı rüzgâra;
kör kuyulara düştü insanlık ve biz ip uzatamadık karanlığa.
Kendi gölgemize bile yabancılaştık, kendi sesimizden bile korkar olduk,
çünkü en derin çığlıklar bile duyulmaz olmuştu artık taşlaşmış yüreklerde.
Belki de asıl felaket, gözlerimizin önünde ölürken bile susan vicdandı…
Başım köpük köpük bulut, içim dışım deniz,
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Devamını Oku
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta