Yaşlı kadınları, bazen de çocukları öldürüyorum.
Kimileri için ağlıyorum bile ve onları öldürürken satırlarımda, ellerim de titremiyor değil.
Ama buna mecburum. Beni anlayın...
Çünkü...çünkü insanlar ölürler.
Ölüverirler işte...
Attila Şanbay
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta