Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
anlamlı bir şiirdi tebrikler hocam gönlüne sağlık
'Acımadan vurdun da ne oldu,
Üzüntü ve yalnızlık sana kaldı,
Çiçek gibiydi yüzün, zeytin gözlerin doldu,
Eskiden gülüyordun şimdi ne oldu? '
Sayın Bülent bey bu duygu dolu şiirinizin adından ayaklanarak bir dörtlükte ben karaladım. Az mı yaralandık, az mı yaraladık birbirimizi, yaralarımız gün geldi kabuklandı, gün geldi yine kanadı.. Bu gönül sevmediğine kanmadı... Kutlarım bana bu güzel duyguları yaşattınız... Saygılarımla...
'Acımadan vurdun da ne oldu,
Üzüntü ve yalnız sana kaldı,
Çiçek gibi yüzün, zeytin gözlerin doldu,
Eskiden gülüyordun şimdi ne oldu?'
Sayın Bülent bey bu duygu dolu şiirinizin adından ayaklanarak bir dörtlükte ben karaladım. Az mı yaralandık, az mı yaraladık birbirimizi, yaralarımız gün geldi kabuklandı, gün geldi yine kanadı.. Bu gönül sevmediğine kanmadı... Kutlarım bana bu güzel duyguları yaşattınız... Saygılarımla...
Yürek sesiniz daim olsun, güzel çalışma için kutlarım.Emeğinize Yüreğinize sağlık.
sevda dediğin bazen insan öyle vururki insandan ne mecel kalır nede takat. duygu yüklü hüzün dolu dramatik bir şiir. beğenerek okudum.kaleminiz var olsun. duyguların asla eksilmesin. saygılarımla.
bu güzel duygulu hüzünlü sevda şiirinizi beğenerek okudum bülent bey tebrikler++...saygılar
Ne güzel yazmışsınız yine coşkulu yine duygulu ve ölçülü
yüreğinize sağlık tebrikler Bülent bey. Bu arada dostkalemleride tebrik ediyorum.
Sevmek kimi zaman seven yüreğin arzu etmediği acı duyguları da tatmasını gerektirir. İşte böylesi bir gerçeğe vurgu yapan okunası dizeleri ile çok hoş bir şiir okudum. Var eden yüreğinize saygın kaleminize sağlık. Yüreğiniz var olsun, kaleminiz daim. Saygılar sevgiler... +10 tam puanımla listemde...
Böyle bir vefasıza en ağır kelamlar layıktır amma.Gel gör ki edebimiz asla müsaade etmez.Bu konuda öyle şeyler yazarım ki vefasız küçük dilini yutar.Canı gönülden kutluyorum.Tam puanla selamlıyorum.
Gitmekti niyetin bu sevda niye
Seven suçlanır mı çok sevdi diye
Hasretin bıraktın bu mu hediye
Zalimmişin girdin kanıma benim….Ozan CEYHAN
Bu kadar mı güzel olur satırlar..manası ayrı derinlik...Uyumuyla okuması ayrı şirinlik...Yazan yürekte öyle içtenlik...Selam olsun sana şair dost...selam olsun...
Bu şiir ile ilgili 42 tane yorum bulunmakta