Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sanırım tüm anneler aynı gözlerini çileyle dünyaya açarlar doğuştan ,öyle ya cennet nasıl onların ayakları olmaz ki,hep koklardık ruhumuzdan o ayakların altını,benimde annem ne kadar geç saatlerde eve geldiğimde uyumazdı,beni beklerdi okuduğu kuranı kapatır yemeğimi hazırlardı,hemde o yaşlı haliyle
öldüğünde tabutunun altında omuzlarım değil yüreğimde ağırlığını hissettim,Yüce Rabbim senden geldik yine sana döneceğiz şüphesiz,sana gönderdiğimiz annelerimize merhametini esirgeme, şüphesiz sen bizden daha merhametli olduğundan eminiz.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta