Acılarımıza belkide teşekür etmemiz gerekmez mi.?
Bizi biz yaptıkları için ,
Bizi kendimizle ve bazan sevdiklerimizle yüzleştirdikleri için..
Güçlenmemize olgunlaşmamıza ,kısacası pişmemize yaradıkları için..
Empati yapabilme yeteginimizi geliştirmeye yardım ettikleri için..
Acının özüne inen ve acıyla pişen kişi gerçekten bunu içtenselleştitir ve bir nevi merdiven olarak görebilirse kısacası imtihan bilincine ererse işte insan olma yolundadır yani insanı Kamil olmak..
Çilesiz ,imtihansız ,acısız hiçbir dağın zirvesine ulaşılamaz...
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta